فیودور داستایفسکی

فیودور داستایفسکی

تاریخ تولد: 20 آبان 1200

تاریخ مرگ: 21 بهمن 1259

ملیت: Russia

فیودور داستایفسکی

فیودار میخایلاویچ داستایفسکی در سال 1821 میلادی در روسیه متولد شد. ویژگی منحصر به فرد آثار فیودور داستایفسکی روانکاوی و بررسی زوایای روانی شخصیت‌های داستان است. کثر داستان‌های وی همچون شخصیت خودش سرگذشت مردمانی عصیان زده، بیمار و روان‌پریش است. در ترجمه‌های مختلف نام این نویسنده به شکل‌های مختلفی بیان شده که داستایِفسکی نحوه تلفظ و نگارش صحیح آن است.

پدر فیودور داستایفسکی پزشک بود و از اوکراین به مسکو مهاجرت کرده بود و مادرش دختر یکی از بازرگانان مسکو بود. در ده‌سالگی والدینش مزرعه‌ای کوچک در حومه شهر تولا در نزدیکی مسکو خریدند که از آن به بعد تابستان‌ها را در این مکان می‌گذراندند. در 1834 همراه با برادرش به مدرسه شبانه‌روزی منتقل شدند و سه سال آنجا ماندند. در همان سال امتحانات ورودی دانشکده مهندسی نظامی را در سن پترزبورگ با موفقیت پشت سر گذاشت و در ژانویه 1838 وارد دانشکده شد.

فیودور داستایفسکی در 1843 با درجه افسری از دانشکده نظامی فارغ‌التحصیل شد و شغلی در اداره مهندسی وزارت جنگ به دست آورد. پس از اتمام پولی که داشت، اوژنی گرانده اثر بالزاک را ترجمه کرد و در همین سال از ارتش استعفا کرد. در زمستان 1844–1845 رمان کوتاه بیچارگان را نوشت که بدین وسیله وارد محافل نویسندگان رادیکال و ساختارشکن بزرگ در سن پترزبورگ شد و برای خود شهرتی کسب کرد. طی دو سال بعد داستان‌های همزاد، آقای پروخارچین و زن صاحبخانه را نوشت. یک جاسوس پلیس در این محفل رخنه کرد و موضوعات بحث این روشنفکران را به مقامات امنیتی روسیه گزارش داد. پلیس مخفی در روز 22 آوریل 1849 او را به جرم براندازی حکومت دستگیر کرد.

فیودور داستایفسکی ابتدا به اعدام محکوم شده بود که بعدها به 4سال حبس در سیبری و سپس خدمت در لباس سرباز ساده تغییر یافت. اما برای نشان دادن قدرت فایقه حکومت تزاری این زندانیان را در برابر جوخه‌های آتش نمایشی قرار دادند. در نمایشی که با دقت طراحی شده بود بامداد روز 22 دسامبر 1849 داستایفسکی و سایر زندانیان را به میدان رژه یک پادگان بردند. در آنجا چوبه‌های اعدام و داربست‌هایی برپا شده بود و روی آن را با پارچه‌های سیاه پوشانده بودند. همه تشریفات مراسم اعدام برگزار شد ولی در آخرین لحظه سربازان تفنگ‌های خود را بر زمین گذاشتند. تجربه شخصی او از قرار گرفتن در آستانه مرگ باعث شد که به تاریخ و آن زمانه مشخص از منظر ویژه‌ای بنگرد. سال‌ها بعد او در جایی گفت: «به خاطر ندارم که در هیچ لحظه دیگری از عمرم به اندازه آن روز خوشحال بوده باشم.»

فیودور داستایفسکی پس از زندان به ادامه دوره محکومیت پرداخت و روانه سمی در قزاقستان شد. در بهار 1859 دوباره از ارتش استعفا داد و باز به نوشتن مشغول شد. در فاصله سال‌های 64–1862 کتاب‌های خاطرات خانه اموات و آزردگان را به چاپ رسانید. در 1866 جنایت و مکافات را نوشت و در اکتبر همان سال رمان قمارباز که یکی از موفقیت‌های وی در عرصه نویسندگی بود را در 26 روز نوشت. نوشتن ابله را در ژانویه 1869 در شهر فلورانس به پایان رسانید و همیشه شوهر را در پاییز همان سال در شهر درسدن نوشت. او تا سال 1880 چندین رمان موفق دیگر را نیز به چاپ رسانید. در جشن سه روزه بزرگداشت پوشکین در پی سخنرانی‌اش به اوج شهرت و افتخار در زمان حیاتش رسید و سرانجام در اوایل فوریه سال 1881 در اثر خون‌ریزی ریه درگذشت.

سبک نوشتاری فیودور داستایفسکی

فیودور داستایفسکی در آثار خود شخصیت‌هایی را حلاجی می‌کرد که حتی آدمکشی را زیر لوای مرام و اعتقادات ایدیولوژیک خود موجه می‌دانستند. به همین خاطر آثار این نویسنده در تمام سال‌هایی که از آن می‌گذرد، چه در دوران قدرت‌گیری حکومت‌های تمامیت‌خواه قرن بیستم و چه امروزه که «کارزار علیه ترور» در جریان است، با چالش‌های زمانه تناسب دارند. او به خصوص به افکار و ایده‌هایی که پس از ده سال تبعید و بازگشت به سن پترزبورگ در میان روشنفکران رواج یافته بود به دیده شک می‌نگریست.

محبوب‌ترین کتاب‌های نویسنده

کتاب‌هایی که به انتخاب شما برگزیده شده‌اند!